Pólland

Nú sitjum við í lest sem brunar um kaldar og hrímaðar sléttur Póllands á leið frá Gdansk til Poznan. Við erum búin að dvelja í góðu yfirlæti hjá Önnu Podhajsku, sem lengi kenndi á Akureyri. Hún er búin að byggja heilt skólahús fyrir Suzukiskólann sinn, þar sem eru yfir 200 nemendur á fiðlu, selló, flautu og píanó. Þar að auki er hún með fjöldan allan af fiðlukennurum í þjálfun, eða um 40 talsins. Þvílíkur dugnaður. Lilja var að aðstoða við kennaranámskeið og síðan var námskeið fyrir nemendur um helgina. Við gistum á efstu hæð skólans en þar eru gistiherbergi fyrir gestakennara, niðri er líka eldhús. Jólaskraut og jólatré standa enn uppi; samkvæmt pólskum kaþólskum sið eru jólin þangað til 2. febrúar! Eitt kvöldið var einmitt safnast samana, börn foreldrar og kennaranemar, einmitt saman til að syngja og spila saman jólalögin í síðasta sinn. Mjög gaman og mikil stemning, pólsku jólalögin eru mörg hver hin fegurstu.

Í gær fóru Anna og Marek maðurinn hennar, sem er prófessor við Tónlistarakademíuna í Gdansk í skoðunaferð um gamla bæinn í Gdansk, sem skartar íðilfögrum gömlum byggingum.Það er að segja nýjum gömlum, því stóran hluta þeirra þurfti að endurbyggja eftir seinna stríð þar sem Rússar skemmtu sér við að eyðileggja bæinn í stríðslok eftir að Þjóðverjar voru farnir heim. Við sáum meðal annars Gamla pósthúsið þar sem óbreyttir starfsmenn börðust til síðasta manns við herlið Þjóðverja; allir voru þeir að lokum teknir af lífi. Við sáum tvær merkilegar kirkjur, aðra þar sem samstöðuhreyfingin átti rætur sínar, og einnig biskupskirkjuna sem er afburð fögur að innan. Þar er fornt og merkilegt orgel skrýtt ótal englum með lúðra, sem fara á stjá þegar leikið er á orgelið.

Einnig fóru við í heimsókn í Tónlistarakademíuna. Hún er búin að vera í um 10 ár á núverandi stað, byggingin er falleg innan og aðstæður þar og aðbúnaður allur eins og best verður á kosið með rúmgóðum og persónulegum kennsluherbergjum og myndarlegum tónleikasal. Prófessarar við Akademíuna eru líka mjög vel launaðir miðað við það sem gerist og gengur í Póllandi og vinnuskyldan fremur viðráðanleg.

Í Poznan biðum við í hálfan dag á milli lesta. Einn kennaraneminn af námskeiðinu tók okkur heim og gaf okkur vel að borða, fékk smáspilatíma hjá Lilju fiðlukennara, og nú brunum við í lest sem leið liggur til Berlínar.

Enn á ný í Berlín...

Eftir að til Berlínar var komið, hófst hið reglubundna líf aftur. Sofa, vakna, lesa, læra, æfa sig, skoða hvað er um að vera í háskólunum og í tónleikasölum Berlínar, fara út að hreyfa sig, borða hollan mat!

Annars fór annar dagurinn í hjólaviðgerðir, þurfti að skipta um framdekkið hjá mér, það var orðið hættulega bólgið á köflum! Fór með hjólið hennar Lilju til viðgerðarmanns í götunni (það finnst allt í götunni sem á þarf að halda!) og lét gera við gírana. Ómögulegt að vera alltaf í sama gír!

Daginn eftir fór svo undirritaður í hjólaferð og fann heljarstóran flóamarkað sem opinn er alla daga, og antik verslun. Fann þar merkilega bók um “húskonserta” í Berlín. Keypti hana á hálfa evru og aðra til eftir Alistair Machleen á sama verði. Víða hægt að gera góð kaup. Á heimleiðinni rakst ég á Íslandsstræti, og hjólaði það á enda, en sannast sagna fannst mér nafnið það fallegasta við götuna! Þarna er heilt hverfi þar sem allar götur eru kenndar við lönd og borgir í Skandinavíu.

Meðal helstu viðburða sem við höfum sótt nýlega voru tónleikar í Fílharmoníunni þar sem Christian Tetchlaff lék einleik í fiðukonserti eftir Sjostakovíts. Frábær fiðluleikur og aukalagið (Sarabande í d-moll eftir Bach) var svo fallega leikið að við stóðum á öndinni! Einnig fórum við á nemendatónleika í Béla Bartok tónlistarskólanum sem er svona venjulegur tónlistarskóli, (vorum ekkert yfir okkur hrifin) og einnig í Julius Stern stofnunina sem er tengd UDK háskólanum og með kennurum þaðan og undirbýr afburðatónlistarnemendur undir háskólnám. Þar var allt annar bragur á, nemendur allt niður í 12 ára gamlir, alveg frábærir flytjendur. Hér er líka til tónlistarmenntaskóli sem gegnir sama hlutverki, þannig að möguleikar til tónlistarnáms eru fjölbreyttir, en líka mjög vel gert við þá sem hafa áhuga og metnað til að ná langt.

Einnig má nefna tónleika þar sem leikið var á hammerflügel, sembal, orgelpósitíf og rafmagnshljómborð. Fluttar voru litlar prelúdíur eftir Bach, ásamt öllum inventionum og sinfonium fyrir hljómborð. Mjög skemmtilegt, stundum var bætt við fylgibassa meðleik, og öll þessi mismunandi hljóðfæri og hljómblær skapaði spennu og fjölbreytni í flutningi. Þessir tónleikar voru í Friedenauer Kammersal, en þar eru ýmis gömul hljómborðshljóðfæri, einskonar vísir að safni virðist vera. Síðan hef ég fylst með einkakennslu og masterklassa hjá prófessor Klaus Hellwig. Einnig meðleikurum í Hanns Eisler, mjög áhugavert. Lilja fór að skoða nemendur hjá Kolja Blacher, en hún hefur líka verið upptekin við að undirbúa fyrir Póllandsferðina en þar erum við einmitt þegar þetta er ritað, meira um það í næsta pistli.

Eftir hátíðir...

Það hefur verið hljótt um bloggið um nokkurt skeið, skal nú úr því bætt!

Eftir jólaofátið heima á Fróni flugum við hjónin til London og dvöldum þar hjá góðum vinum frá Spáni, fiðlukennaranum Claudio og sambýliskonu hans Raquel. Hann hafði skipulagt helgarnámskeið fyrir nemendur og kennara, nefnt Scherzo, og fékk okkur til að aðstoða; mig með meðleik og Lilju með hópkennslu. Einnig þuftum við að halda fyrirlestur á kennarahluta námskeiðsins. Claudio kennir kennslufræði í háskóla á Spáni og meðal nemenda þar er mikill áhugi og margir komu til London til að taka þátt. Margir nemenda hans eru nú í Suzukikennaranámi í London. Claudio sjálfur er í þann veginn að fara að verja doktorsritgerð við Háskólann í Birmingham þar sem hann ber saman strengjakennslu samkvæmt aðferðum Suzuki, Paul Rolland og Kato Havas.  

Fyrirlestur minn var um Suzukikennara sem eru fjölmennastir á Íslandi miðað við höfðatölu og áhrif suzukikennslu á tónlistarlífið. Lilja ræddi um þróun og kennslu suzukinemenda upp að háskólastigi. Við vorum búin að útbúa heilmiklar glærusýningar, en um leið og Lilja átti að fara hefja sinn fyrirlestur dó tölvan en við höfðum komið með eigin fartölvu til að tryggja að ekkert gæti nú farið úrskeiðis! Lilja varð því að gjöra svo vel að flytja fyrirlesturinn án glæranna. Um leið og fyrirlestrinum lauk jafnaði tölvan sig og fór í gang! Mér létti stórum því ég var með fullt af tölfræði á myndrænu formi, og tölvan var til friðs meðan ég flutti minn fyrirlestur. Fyrsta skipti sem við hjónin flytjum fyrirlestra á enskri tungu.

Dvöl okkar hjá spænsku vinunum var fyrir utan vinnuna framhald á jólunum, þau gerðu þvílíkt vel við okkur í mat og drykk.  Okkur fannst við orðin nokkuð framþung þegar við loks komum til Berlínar. Við demdum okkur því í grænmetið og að hjóla og ganga á hverjum degi!  Sem betur fer var snjórinn farinn.