Kalkipappír...

Þegar ég var lítill drengur notaði faðir minn kalkipappír þegar hann skrifaði kvittanir, en hann sinnti þá ýmsum trúnaðarstörfum og þurfti að eiga afrit fyrir bókhaldið. Það var mikið sport að fá að komast yfir gamlan kalkipappír og pappírsblöð og fá að pikka aðeins á gömlu ritvélina hans pabba, með kalkipappír! Í dag sá ég aftur kalkipappír - um það bil 40 árum síðar! Á lestarstöðinni í Zagreb í Króatíu. Þeir hafa ekki gleymt gömlum vinnubrögðum þar. Þegar búið var að senda mig úr farmiðaglugganum á næsta gang í upplýsingagluggann til að vita hvænær lestin færi, og þaðan aftur í farmiðagluggann til að kaupa miðann, þá voru gefnir út fyrir okkur tveir farmiðar. Þeir voru  handskrifaðir - með kalkipappír undir, rifnir úr blokkinni og afritin sátu eftir. Fumritið var síðan stimplað, ekki bara einu sinni, heldur þrisvar. Síðan þegar við vorum komin í lestina frá Zagreb til Ljúbljana voru miðarnir stimplaðir aftur. Við fengum líka fullt af stimplum í vegabréfin, inn í landið með mynd af flugvél, út úr landinu með mynd af lest, og svo rétt á eftir inn í næsta land, með mynd af lest. Það hlýtur að vera mikil velta hjá stimplaframleiðendum í fyrrum Júgóslavíu!

Við erum sem sagt núna í Ljúbljana Slóveníu til að fylgjast með ráðstefnu Evrópskra Píanókennara.